Audiencja Papieża dla Drogi Neokatechumenalnej – Zatwierdzenie celebracji wyznaczających to chrześcijańskie itinerarium – Posłanie 17 nowych „Missio ad gentes”


udienza 20/01/2012

20 stycznia 2012 papież Benedykt XVI przyjął na audiencji, w auli Pawła VI, inicjatorów Drogi Neokatechumenalnej: Kiko Argüello, Carmen Hernández i ojca Mario Pezzi, którym towarzyszyło ponad 7.000 członków tej inicjacji chrześcijańskiej dla dorosłych.

Krótko przed wejściem Benedykta XVI do auli, sekretarz Papieskiej Rady do spraw Świeckich Biskup Josef Clemens odczytał dekret zatwierdzający celebracje tego itinerarium odkrywania chrztu, zawarte w Dyrektorium Katechetycznym zaaprobowanym przez Stolicę Apostolską w styczniu 2011.

Pokaż list do Kiko (PL)

Pokaż Dekret zatwierdzający celebracje (PL)

Pokaż list do Kiko (IT)

Pokaż Dekret zatwierdzający celebracje (IT)

 

Ponadto Papież posłał 17 nowych Missio ad Gentes i wręczył każdemu z ich prezbiterów krzyż, by dodać odwagi do ich misji.

Ważnym momentem spotkania było wykonanie przez orkiestrę symfoniczną Drogi Neokatechumenalnej paru fragmentów („Miecz” i „Resurrexit”) z dzieła „Cierpienie niewinnych” skomponowanego przez Kiko Argüello.

Kiko Argüello zwrócił się do Ojca Świętego następującymi słowami:

Najdroższy Ojcze,

Jesteśmy szczęśliwi, jesteśmy bardzo zadowoleni, że [Ojciec] jest wśród nas, że z łaski swojej, ze swej miłości udzielił nam tej audiencji.

Właśnie przed chwilą, zanim Ojciec przybył, Bp Clemens w imieniu Papieskiej Rady do spraw Świeckich odczytał nam Dekret zatwierdzający celebracje związane z różnymi etapami wzrostu wiary, które są zawarte w „Dyrektorium Katechetycznym Drogi Neokatechumenalnej”.

Co trzeba zrobić, by chrześcijanin stał się dojrzały, zdolny do odpowiedzi na wyzwania relatywizmu i sekularyzacji, która dziś nas otaczają? Neokatechumenat otwiera w parafiach drogę wzrostu wiary, która przebiega etapami, jak we chrzcie, według Ordo Initiationis Christianae Adultorum (w ogólnych zarysach). Cała ta Droga jest celebratywna, bo autorem nowego człowieka w nas jest Duch Święty. Słowo, Liturgia i Wspólnota – to trzy filary, które podtrzymują chrześcijańskie życie.

Przeżywamy nasze itinerarium wiary w małej wspólnocie jak pierwsi chrześcijanie. Widzimy pilną potrzebę, by przejść w parafiach od duszpasterstwa sakramentalnego do duszpasterstwa ewangelizacji. Dlatego trzeba tworzyć chrześcijańskie wspólnoty, które by ukazywały światu miłość Boga wcieloną w nas. W starożytności poganie zetknąwszy się z Kościołem wołali: „Patrzcie, jak [oni] się kochają!” Jest wielu ludzi, którzy nie chcą chodzić do kościoła, ale przychodzą do naszych domów. Przyciąga ich nasz sposób relacjonowania się, nasze relacje w Duchu Świętym. Dowodem ważności chrześcijańskiej inicjacji, którą Bóg powoli przez nas budował, są te rodziny, które dziś wyruszają jako „Missio ad Gentes” w [różne] strony świata, gdzie sytuacja jest bardzo trudna, jak np. wśród aborygenów w Australii, w Gabonie w Afryce, ale także wśród muzułmanów, których jest wielu w Marsylii, czy na peryferiach Wiednia i innych [miast Europy]. „Missio ad Gentes” jest nową formą obecności Kościoła w świecie. [O tę misję] prosili nas biskupi. Niektórzy z nich zechcieli nam dzisiaj towarzyszyć, z czego jesteśmy bardzo zadowoleni i serdecznie ich pozdrawiamy. Przed Twoim przybyciem, Ojcze, imiennie ich przedstawiliśmy, a teraz chcemy przywitać ich oklaskami. Jest kilku kardynałów i około pięćdziesięciu biskupów. Prócz kardynałów jest obecny armeński patriarcha Nerses Bedros Tarmouni XIX, pięciu arcybiskupów i dwudziestu siedmiu biskupów.

Teraz, Ojcze Święty, przedstawię pokrótce zgromadzenie. Są tu obecne rodziny, które wyruszają w „Missio a Gentes”. Przygotowaliśmy też małą planszę z miejscowościami do których są wyznaczeni:

FRANCJA

– Albi

– Nice

– Bayonne

– Toulon

– Strasbourg

BELGIA

– Antwerpia

SŁOWENIA

– Lubljana

BOŚNIA

– Sarajewo

ESTONIA

– Tallin

AUSTRIA

– Wiedeń

USA (Boston)

– Lawrence

– Cambridge

– Brockton

WENEZUELA

– Guiria

WIELKA BRYTANIA

– Manchester

Te rodziny wyruszają z wszystkimi dziećmi, w towarzystwie prezbitera i formują wspólnoty w regionach zupełnie zsekularyzowanych, gdzie nie ma Kościoła.

Ponadto są tu obecni katechiści wędrowni z całego świata, jest ich 1200. Są także obecni prezbiterzy z „Redemptoris Mater” z Europy i około tysiąc seminarzystów. Są także obecni katechiści Drogi z Rzymu i odpowiedzialni wspólnot, które skończyły Drogę w różnych stronach świata. Są obecne także rodziny i prezbiterzy czterdziestu „Missio ad Gentes”, które już [wcześniej] zostały posłane przez Ciebie[, Ojcze].

Ze wzruszeniem słuchaliśmy tych rodzin, które są w misji już sześć lat: w Amsterdamie, w Chemnitz i w innych miejscach. Po sześciu latach do „Missio ad Gentes” zaczęli zbliżać się poganie i utworzyli wspólnoty, małe wspólnoty [składające się z] ludzi, którzy przedtem nie znali Chrystusa. Przychodzi wielu ludzi poranionych; są bardzo zniszczeni, bardzo zniszczeni; przychodzą rozwiedzeni, [przychodzą] alkoholicy. Przychodzą do nas, bo znajdują wielkoduszne przyjęcie. Wielu powiedziało: „Dziękuję wam, bo nigdy bym nie wszedł do kościoła…” Byliśmy wzruszeni. Bóg przez nas robi dzieło, na które nie zasługujemy; jesteśmy wszyscy biedakami, jesteśmy wszyscy grzesznikami.

Dobrze, bracia, teraz będziemy proklamować Ewangelię, która jakby przewodzi tej celebracji: Zmartwychwstały Jezus posyła [uczniów] na cały świat, by po Jego zmartwychwstaniu Ewangelia była głoszona na całym świecie. Potem, Ojcze, chcielibyśmy Cię uczcić… Skomponowałem symfonię o cierpieniu niewinnych. Wykonaliśmy ją w Betlejem pod przewodnictwem patriarchy Jerozolimy Mons. Fouad Twal – było fantastycznie. Potem przedstawiliśmy ją Żydom, wykonaliśmy ją w audytorium władz miasta Jerozolimy. Przyszło siedmiuset Żydów, przemawiała zastępczyni burmistrza, była wzruszona, że Kościół Katolicki ma tę wrażliwość, że wspomina Shoah. Ja przedstawiłem cierpienie Dziewicy Maryi, bo miecz przeszył Jej duszę [gdy stanęła] wobec zgorszenia krzyża, wobec cierpienia [człowieka] niewinnego, doskonałego, którym jest nasz Pan Jezus Chrystus. Skomponowałem też fragment, który się nazywa „Resurrexit”. Chcemy go także Tobie[, Ojcze,] zaprezentować. Wykonamy dwa krótkie fragmenty: czterominutowy „Miecz” i czterominutowy „Resurrexit”.

 

Po wysłuchaniu Ewangelii (Mt 28,1-20) i fragmentów „Miecz” i „Resurrexit” z symfonii „Cierpienie niewinnych”, Ojciec Święty zwrócił się do zgromadzenia następującymi słowami:

Drodzy bracia i siostry!

Również w tym roku z radością spotykam się z wami, by razem uczestniczyć w rozesłaniu na misję. W szczególny sposób witam Kiko Argüello, Carmen Hernández i ks. Mario Pezzi; serdecznie witam was wszystkich: kapłanów, seminarzystów, rodziny, formatorów i członków Drogi Neokatechumenalnej. Wasza dzisiejsza obecność jest widzialnym świadectwem waszego radosnego zaangażowania, by żyć wiarą, we wspólnocie z całym Kościołem i z Następcą św. Piotra, i z odwagą głosić Ewangelię.

We fragmencie Ewangelii św. Mateusza, którego wysłuchaliśmy, apostołowie otrzymują od Jezusa wyraźne polecenie: «Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody» (Mt 28,19). Na początku powątpiewali, w ich sercach panowała jeszcze niepewność, zdumienie w obliczu zmartwychwstania. I to sam Jezus, Zmartwychwstały – podkreśla Ewangelista – zbliża się do nich, daje im odczuć swoją obecność, wysyła ich, by nauczali tego wszystkiego, co im przekazał, dając im pewność, która towarzyszy każdemu, kto głosi Chrystusa: «A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata» (Mt 28,20). Te słowa głośno rozbrzmiewają w waszym sercu. Zaśpiewaliście Resurrexit, pieśń, która wyraża wiarę w Żyjącego, w Tego, który w najwyższym akcie miłości zwyciężył grzech i śmierć oraz daje człowiekowi, nam, żar miłości Boga, nadzieję zbawienia, wieczną przyszłość.

Podczas dziesięcioleci istnienia Drogi Neokatechumenalnej angażowaliście się zdecydowanie w głoszenie Chrystusa Zmartwychwstałego, odpowiadaliście na Jego słowa wielkodusznie, często porzucając środowisko, które dawało wam poczucie bezpieczeństwa osobistego i materialnego, opuszczając również swoje kraje, mierząc się z sytuacjami nowymi i nie zawsze łatwymi. Niesienie Chrystusa ludziom i prowadzenie ludzi do Chrystusa to pragnienie, które ożywia każde dzieło ewangelizacyjne. Wy urzeczywistniacie je na drodze, która pomaga temu, kto jest już ochrzczony, w odkrywaniu na nowo piękna życia wiarą, radości, że jest chrześcijaninem. Naśladowanie Chrystusa zakłada, że człowiek decyduje się sam doświadczyć, czym jest poszukiwanie Go, chodzenie z Nim, ale zawsze oznacza także konieczność wyjścia poza swoje «ja», przełamania indywidualizmu, który często cechuje społeczeństwo naszych czasów, by zastąpić egoizm wspólnotą nowego człowieka w Jezusie Chrystusie. Następuje to w głębokiej więzi osobistej z Nim, w słuchaniu Jego słowa, w podążaniu drogą, którą nam wskazał, ale nieodłączne od tego jest też wierzenie razem z Jego Kościołem, ze świętymi, w których daje się poznać wciąż i na nowo prawdziwe oblicze Oblubienicy Chrystusa.

Zadanie to – jak wiemy – nie zawsze jest łatwe. Niekiedy przebywacie w miejscach, w których potrzebne jest pierwsze głoszenie Ewangelii, missio ad gentes; często natomiast w regionach, które choć poznały Chrystusa, zobojętniały na wiarę: sekularyzm przysłonił poczucie Boga i zaciemnił wartości chrześcijańskie. Wasze zaangażowanie i świadectwo są tu jak zaczyn, który cierpliwie, we właściwym tempie, z sensus Ecclesiae, sprawia, że rośnie całe ciasto. Kościół uznał, że Droga jest specjalnym darem Ducha Świętego dla naszych czasów, a zatwierdzenie jej Statutu i «Dyrektorium Katechetycznego» jest tego znakiem. Zachęcam was, byście wnosili swój oryginalny wkład w sprawę Ewangelii. W swojej cennej działalności zabiegajcie zawsze o głęboką komunię ze Stolicą Apostolską i z pasterzami Kościołów partykularnych, do których należycie: jedność i zgoda Ciała Kościoła są ważnym świadectwem o Chrystusie i Jego Ewangelii w świecie, w którym żyjemy.

Drogie rodziny, Kościół wam dziękuje; potrzebuje was w nowej ewangelizacji. Rodzina jest ważną komórką wspólnoty kościelnej, gdzie kształtuje się życie ludzkie i chrześcijańskie. Z wielką radością widzę waszych synów i córki, tak wiele dzieci, które patrzą na was, drodzy rodzice, na wasz przykład. Ok. stu rodzin wyjedzie wkrótce na 12 misji ad gentes. Wzywam was, byście się nie lękały: ten, kto niesie Ewangelię, nigdy nie jest sam. Witam serdecznie kapłanów i seminarzystów: kochajcie Chrystusa i Kościół, dzielcie się radością ze spotkania Go i pięknem tego, że ofiarowaliście Mu wszystko. Witam także katechistów wędrownych, odpowiedzialnych za Drogę i wszystkie wspólnoty. Bądźcie dalej wielkoduszni wobec Pana: nie odmówi wam nigdy swojej pociechy!

Przed chwilą odczytany został Dekret zatwierdzający celebracje opisane w «Dyrektorium katechetycznym Drogi Neokatechumenalnej», które nie mają charakteru ściśle liturgicznego, lecz należą do programu wzrastania w wierze. Jest to jeszcze jeden element, który pokazuje, że Kościół uważnie wam towarzyszy w cierpliwym rozeznawaniu, rozumie wasze bogactwo, ale troszczy się także o komunię i zgodę całego Corpus Ecclesiae.

Fakt ten dostarcza mi okazji do podzielenia się krótką refleksją o wartości liturgii. Sobór Watykański II definiuje ją jako dzieło Chrystusa kapłana i Jego ciała, którym jest Kościół (por. Sacrosanctum Concilium, 7). Na pierwszy rzut oka może to brzmieć dziwnie, bo wydaje się, że dzieło Chrystusa obejmuje historyczne czyny odkupieńcze Jezusa: Jego mękę, śmierć i zmartwychwstanie. W jakim zatem sensie liturgia jest dziełem Chrystusa? Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa są nie tylko wydarzeniami historycznymi; docierają do historii i ją przenikają, ale wychodzą poza nią i są zawsze obecne w sercu Chrystusa. Jest w czynnościach liturgicznych Kościoła aktywna obecność zmartwychwstałego Chrystusa, za którego sprawą staje się obecna i skuteczna dla nas dzisiaj tajemnica paschalna, dla naszego zbawienia; pociąga nas do tego daru z siebie, który w Jego sercu jest wciąż obecny, i daje nam udział w tej obecności tajemnicy paschalnej. To dzieło Pana Jezusa, które jest prawdziwą treścią liturgii, zagłębienie się w obecność tajemnicy paschalnej, jest także dziełem Kościoła, który będąc Jego ciałem, stanowi jeden podmiot z Chrystusem – Christus totus caput et corpus – mówi św. Augustyn. Gdy celebrujemy skaramenty Chrystus zanurza nas w tajemnicy paschalnej, abyśmy przeszli od śmierci do życia, z grzechu do nowego istnienia w Chrysusie.

W bardzo specjalny sposób odnosi się to do sprawowania Eucharystii, która będąc szczytem życia chrześcijańskiego, jest również punktem wyjścia do jego ponownego odkrycia, do czego dąży neokatechumenat. Jak mówi wasz Statut, «Eucharystia jest (…) istotna dla Neokatechumenatu, gdyż jest on (…) katechumenatem pochrzcielnym, przeżywanym w małej wspólnocie» (art. 13, § 1). Właśnie po to, by ułatwić zbliżenie się na nowo do bogactwa życia sakramentalnego osobom, które oddaliły się od Kościoła bądź nie otrzymały odpowiedniej formacji, neokatechumeni mogą celebrować niedzielną Eucharystię w małej wspólnocie, po pierwszych Nieszporach niedzieli, zgodnie z rozporządzeniami biskupa diecezjalnego (por. Statut, art. 13, § 2). Każda Msza św. jest działaniem jedynego Chrystusa razem ze swoim jedynym Kościołem, a zatem jest ona zasadniczo otwarta na tych wszystkich, którzy do tego Jego Kościoła należą. Ten publiczny charakter Najświętszej Eucharystii ostatecznie wyraża się w fakcie, że każde sprawowanie Mszy św. jest kierowane przez biskupa jako członka kolegium biskupów, który jest odpowiedzialny za dany Kościół lokalny (por. Sobór Watykański II, Lumen gentium, 26). Celebracja w małych wspólnotach, zgodnie z księgami liturgicznymi, których należy wiernie przestrzegać, oraz ze szczególnymi elementami zatwierdzonymi w Statucie Drogi ma na celu pomaganie osobom przechodzącym neokatechumenat w odczuciu łaski, którą jest włączenie w zbawczą tajemnicę Chrystusa, co umożliwia dawanie chrześcijańskiego świadectwa również w sposób radykalny. Jednocześnie stopniowe dojrzewanie w wierze jednostki i małej wspólnoty powinno sprzyjać ich włączeniu w życie wielkiej wspólnoty eklezjalnej, urzeczywistniające się w normalnej formie w sprawowaniu liturgii w parafii, w której i dla której działa Neokatechumenat (por. Statut, art. 6). Lecz również podczas trwania itinerarium ważne jest, by się nie odłączać od wspólnoty parafialnej właśnie w sprawowaniu Eucharystii, która jest prawdziwym miejscem jedności wszystkich, gdzie Pan przygarnia do siebie nas wszystkich, na różnych etapach naszego duchowego dojrzewania, i jednoczy nas w jednym chlebie, który czyni z nas jedno ciało (por. 1Kor 10,16n).

Odwagi! Pan niezawodnie wam towarzyszy i ja też zapewniam was o modlitwie oraz dziękuję za liczne oznaki bliskości. Proszę, abyście i wy pamiętali o mnie w swoich modlitwach. Niech Najświętsza Maryja Panna towarzyszy wam swoim macierzyńskim spojrzeniem i niech was umocni moje apostolskie błogosławieństwo, którym obejmuję wszystkich członków Drogi. Dziękuję!

(za: L'Osservatore Romano pol. 3/2012, s. 17-18)

 

Przebieg audiencji można obejrzeć na stronie watykańskiej klikając na link: [Video]. (Dekret, który odczytał Bp. Josef Clemens znajduje się na początku transmisji.)

lub też klikając na poniższy link:

Po audiencji wiele dzienników i środków komunikacji upowszechniło tę wiadomość. Poniżej zamieszczamy krótki przegląd głównych artykułów spośród tych, które zostały opublikowane.

PRZEMÓWIENIE OJCA ŚWIĘTEGO (IT)

PRZEGLĄD PRASY 1 (IT)

PRZEGLĄD PRASY 3 (IT)

FOTOGALERIA

Aby powiększyć, kliknij na fotografię